JUMP OVER THE LANGUAGE BARRIER

ΙΖΜΙΤ, TΟΥΡΚΙΑ

15-23 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016

ΤΟΥΡΚΙΑ- ΕΛΛΑΔΑ- ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ- ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ

JUMB OVER THE LANGUAGE BARRIERS WITH CHILDREN

Το ταξίδι μου στο Ίζμιτ ή Νικομήδεια στα ελληνικά, της Τουρκίας ήταν πολύ απρόσμενο. Εδώ θα συμφωνήσω πως τα πράγματα που δεν προγραμματίζεις είναι και τα καλύτερα. Λατρεύω τα ταξίδια και έχω πάρα πολλές αναμνήσεις από κάθε μέρος το οποίο έχω επισκεφθεί. Οι αναμνήσεις μου όμως από το ταξίδι αυτό ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο.

Στο πρόγραμμα αυτό του Erasmus που ουσιαστικά ήταν ένα 8ήμερο project στο οποίο εκτός από τη Τουρκία που ήταν και η διοργανώτρια χώρα, συμμετείχαν η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Λιθουανία ήταν το πρώτο στο οποίο συμμετείχα. Δεν ήξερα τι θα χρειαζόταν να κάνω, τι να πω, δεν ήξερα καλά καλά το θέμα του προγράμματος.

Μιας και το ανέφερα, το θέμα του προγράμματος ήταν το να καταφέρουμε να ξεπεράσουμε γλωσσικά εμπόδια με τα παιδιά. Η αλήθεια είναι πως χρειάστηκε να ξεπεράσουμε τα γλωσσικά εμπόδια και με τους ενήλικες καθώς υπήρχαν πέντε διαφορετικές γλώσσες και πάνω από είκοσι άτομα, κάτι που υποθετικά μπορεί να δυσκολέψει αρκετά την επικοινωνία.

Παρ’ όλ’ αυτά, καταφέραμε όλοι, για μία εβδομάδα να ξεχάσουμε τη μητρική μας γλώσσα και να υιοθετήσουμε τα αγγλικά που μας έφερναν κοντά. Εκτός από το ότι το πρόγραμμα αυτό συνετέλεσε στη βελτίωση των αγγλικών μου, διεύρυνε τους ορίζοντες μου σε πολλά επίπεδα. Κατέρριψα στερεότυπα που είχα για άλλους πολιτισμούς, έμαθα ήθη, έθιμα και συνήθειες άλλων χωρών, άκουσα για πρώτη φορά μία γλώσσα, συγκεκριμένα τα λιθουανικά, και έμαθα να συνυπάρχω με ανθρώπους που διαφέρουν ίσως πολύ από αυτό που έχω συνηθίσει να βιώνω.

Όσον αφορά στη διοργάνωση, ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, καθώς ήταν άψογη με μεγάλη οργάνωση και φιλικότητα. Κάθε τι ήταν σχεδιασμένο να μας κάνει να ξεπεράσουμε όχι μόνο τα γλωσσικά μας εμπόδια αλλά περισσότερο τα εμπόδια που βάζουμε στον εαυτό μας. Τώρα, στα πιο πρακτικά ζητήματα, όταν επισκεφθήκαμε ένα κοντινό ιδιωτικό λύκειο με παιδιά ηλικίας 16-18 ήρθα αντιμέτωπη με μία εκπαιδευτική κατάσταση πολύ ξένη για τα δεδομένα της δικής μου χώρας.

Τα παιδιά δεν ήξεραν καθόλου Αγγλικά αλλά είχαν και μία άρνηση στο να μάθουν. Εκεί λοιπόν ήταν η πρώτη μας απόπειρα να ξεπεράσουμε τα γλωσσικά εμπόδια με τα παιδιά. Κάναμε απλές δραστηριότητες με σκοπό να προωθήσουμε στα παιδιά αυτά την αγγλική γλώσσα και την εκμάθησή της με τυπικούς αλλά και άτυπους τρόπους. Και πιστεύω πως κάτι καταφέραμε. Τουλάχιστον τα παιδιά ήταν πρόθυμα στο να προσπαθήσουν και αυτό είναι σίγουρα μία καλή αρχή.

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν το ίδρυμα TEGV, ένα από τα μεγαλύτερα ιδρύματα δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά. Ήταν κάτι που παρόμοιο δεν υπάρχει στην Ελλάδα και χάρηκα πολύ που μπόρεσα να γίνω μέρος της λειτουργίας ενός τέτοιου ιδρύματος έστω και για λίγο. Θα μπορούσα να γράφω σελίδες ολόκληρες με τις εμπειρίες και τα συναισθήματά μου από το ταξίδι αυτό. Για μία εβδομάδα ήμασταν όλοι μία οικογένεια, τόσοι πολλοί διαφορετικοί αλλά ταυτόχρονα τόσο ίδιοι άνθρωποι. Μία υπέροχη πόλη και μερικοί υπέροχοι άνθρωποι έγραψαν τις περισσότερες σελίδες στο βιβλίο της ζωής μου με τις πιο όμορφες εμπειρίες. Και οι οποίες δεν θα ξεθωριάσουν ποτέ.

Αθηνά Νασσάρ